เสี่ยวหลงเกี๊ยว             

อย่างที่เล่าไว้ว่าหมูปันไม่ชอบกินหมูชิ้น ดังนั้น ถ้าเฮียแกจะเกิดอยากกินโปรตีนหมูขึ้นมาด้วยวิธีการใด แม่หมูก็จะหนับหนุนสุดฤทธิ์ กินเถอะน้า คุณแม่ขอร้องงงงง

กาลครั้งหนึ่งเมื่อราวๆ ปีก่อน ได้คุยกับน้องชาวไต้หวันที่มาทำงานบ้านเรา ก็เลยถามถึงเสี่ยวหลงเปาที่เขาว่า ร้านอร่อยหนะมันไม่ได้มาจากเซี่ยงไฮ้ดอกหนา แต่เป็นร้านตินไถ่ฟงที่ไต้หวันตะหาก ว่าแล้วแกก็ว่าที่บางกอกนี่ มีร้านมาจากไต้หวันเหมือนกันชื่อร้านน้ำเต้าหู้หย่งเหอ แถวนราธิวาสราชนครินทร์ ที่สาทร  ครอบครัวตัวกินของเราก็ไม่มีพลาดอยู่แล้ว ดั้นด้นไปหาจนเจอ เพราะสงสัยตะหงิดๆ ว่าร้านน้ำเต้าหู้แล้วมันจะขายอย่างอื่นได้จะได   ก่อนไปเราก็ไซโคลูกไว้หน่อยๆก่อน ว่าเจ้าเสี่ยวหลงเปาเนี่ยนะ ต้องกัดรูเล็กๆจิ้ดนึงก่อน แล้วกินน้ำซุป แล้วค่อยกินเกี๊ยว อธิบายให้ดูยากไว้ เวลาฮีทำได้ อู้ยยย เท่ห์  แต่ไม่ได้บอกว่าใส้หมูหรอกนะ

ปรากฎว่า...ได้ผลฮ่ะ ครั้งแรกที่ไปหมูปันก็กินเสี่ยวหลงเปาไปซะหกลูก อู้ย ชอบอย่างแรง  แล้วก็กลายเป็นร้านที่เราชอบพาลุง อา ย่า ยาย ไปกินกันบ่อยๆ เพราะไปแล้ว ไม่ต้องคะยั้นคะยอหมูปันเล้ยยยย  

อยู่มาวันหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ เฮียแกเกิดระลึกได้ว่ามันแพงนี่นาหม่าม้า  โห ม้าตาเป็นประกายระยิบระยับ (วิ้ง วิ้ง)  โถ หมูปันลูกแม่ ช่างรู้ค่าของเงิน (ของป่าป๊า)  เพราะปกติก็จะรู้แต่ "กระปุกข้า ไผอย่าต้อง" ว่าแล้วหมูปันก็เข้าประเด็น เรามาทำเสี่ยวหลงเปากินกันเองดีมั้ย ....โห หม่าม้าถอนหายใจสิฮ่ะ  ทำไงหว่า ปกติ หน้าตามันจะน่ากินประมาณนี้เลยน่ะ    ทำไง ไม่ให้เสียเชิงแม่ ปาดเหงื่อสองหยด แล้วก็ยิ้ม “ได้จ้ะลูก”  แล้วหมูปันก็เริ่มแชร์ไอเดีย - - เราก็ใช้หมูเด้งของเราน้า แล้วก็มีแผ่นเกี๊ยว แล้วก็ห่อ แล้วนึ่งเลย - - เอ้อ ก็ฟังดูง่ายนะคุณ   เย็นวันนั้น หลังเลิกเรียน หมูปันก็ไม่มีโอ้เอ้ รีบแจ้นมาหา -- เราก็ไปจ่ายกับข้าวกัน - - ได้แต่ภาวนาว่าอย่ามีเลยน่าแผ่นก๊ง แผ่นเกี๊ยวอะไรหนะ ปรากฎว่า คุณฮ่ะ ที่วิลล่ามีครบทุกสิ่งให้เลือกสรร ขอเพียงท่านมีกะตังค์ ขนาดแผ่นเกี๊ยว ยังมีให้เลือกว่าจะเอาอย่างกลม หรืออย่างเหลี่ยม สีก็หว่าไร้ตี้เหลือเกิน มีสีเหลือง สีเขียว สีขาว โอ้ว อย่างขาวก็มีอีกว่าขาวล้วน ขาวโฮลหวีท หรือจะอยากผสมน้ำผักนู่นนี่ เฮ้อ ช่างคิด เนอะ  หมูปันก็เลือกได้แผ่นกลมๆ สำหรับทำเกี๊ยวซ่า       ว่าแล้วแกก็คว้าหม่าม้าให้รีบไปจ่ายตังค์ เพราะวิลล่าใหม่หนะเค้าให้จอดฟรีสิบห้านาที เท่านั้น - - ลูกใครหว่า เค็มได้ใจแม่จริงๆ

กลับบ้านมาก็ลงมือเลย เนื่องจากบ้านเราเป็นบ้านที่ค่อนข้างไฮโซ่ (อยู่ถึงชั้นห้า อะนะ) เราเลยมีเนื้อปูติดบ้าน ก็ปูกระป๋องที่สั่งมาจากคุณนายเล็กแหละ เปิดมาแล้วโอ้แม่เจ้า มันช่างมากมาย ใส่ซุปก็แล้ว โปะหน้าสลัดก็แล้ว ยังมีเหลืออีกบาน หม่าม้าเลยขอใส่เป็นใส้ไปด้วย   ใส่ใส้  แล้วก็ห่อๆ จีบๆ ขยุมๆ ตรงปลายมัน บีบๆให้ติดกันหน่อย  สำเร็จ!!!!     ทำต่อไป   จนเต็มจาน โปรดทัศนาวิดีโอที่แนบมาประกอบไปด้วยนะฮ่ะ     เต็มแล้วก็เอาไปนึ่งราวๆ สิบนาที

แต่น แตน แต๊นนนน   ผลที่ได้    ก็...อืม ไม่ขี้เหร่นะนี่ แต่เนื่องจากมันเป็นแผ่นเกี๊ยว ก็เลยเรียกเป็น "เสี่ยวหลงเกี๊ยว" แทน รสชาติก็พอไหว หมูปันเม้นว่าใส้มันแข็งไปหน่อย - - แหม ไม่อยากเม้าเลยว่าหม่าม้าเคยดูโทรทัศน์ วิธีทำเสี่ยวหลงเปาที่เขาทำขายให้มันมีน้ำซุปชุ่มๆ อยู่ข้างในหนะ เขาต้องต้มหนังหมูให้กลายเป็นน้ำ แล้วแช่เย็น ก็จะกลายเป็นเยลลี่ หั่นเป็นชิ้นจิ๋วๆ ใส่ไปพร้อมใส้หมู พอนึ่งปุ๊บ เยลลี่ก็ละลาย กลายเป็นซุปอร่อยนี่ล่ะ - - เอ่อ หม่าม้าคับ คราวหน้าขอหมูที่มันเยอะกว่านี้อีกนิดแล้วกัน  

โห...ยังมีคราวหน้าอีกเหรอเนี่ย  

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

       แล้วสอนว่า อย่าไว้ ใจมนุษย์            เสี่ยวหลงเปา อร่อยสุด ยังแอบใส้

กินไม่รู้ มีหนังหมู ดูน้อยไป                     ขอได้ไหม อีกเข่งนึง ถึงจะดี

      กินอะไร ให้คิด สักนิ้ดส์หนึ่ง              ทำไมทึ้ง รสแจ่ม แหร่มฉะนี้

กติกา ง่ายง่าย จำให้ดี                            อร่อยนัก มักต้องมี สิ่งแปลกปลอม

      คนเหมือนกัน มีดี มีแปลกแปลก         คบแรกแรก ก็ให้ดู อยู่ห่างห่าง

ยังไม่มั่น ก็ดูไป ใจกลางกลาง                   จะเห็นทาง ทะลุใส้ ได้เพื่อนจริง

เอย